Posted in Bez kategorii, on 28 listopada 2016, by , 0 Comments

Diagnoza w psychoterapii zajmuje dużą część obecnych szkoleń z zakresu psychoterapii i kładzie się duży nacisk na umiejętność jej stawiania. Służba zdrowia wymaga od psychoterapeutów szybkiej i precyzyjnej diagnozy, a następnie krótkiej i dopasowanej do niej psychoterapii. Brzmi to dobrze. Brzmi logicznie i racjonalnie. Ma jednak niewiele wspólnego z rzeczywistością. Jest natomiast wyrazem iluzorycznej próby ustanowienia naukowej precyzji tam, gdzie nie jest to ani możliwe, ani pożądane.

diagnoza w psychoterapii, psychoterapia, depresja, kryzys, psychoterapeuta, psychoterapia bielany, psycholog bielanyPostawienie diagnozy ma niewątpliwe zasadnicze znaczenie w leczeniu wielu poważnych schorzeń uwarunkowanych biologicznie ( np. schizofrenii, zaburzeń dwubiegunowych, padaczki, zatrucia lekami), przynosi jednak efekt przeciwny do zamierzonego w przypadku zwykłej psychoterapii.

Dlaczego? Po pierwsze psychoterapia to stopniowo przebiegający proces, podczas którego terapeuta próbuje możliwie najpełniej poznać pacjenta. Diagnoza ogranicza pole widzenia; zmniejsza zdolność traktowania innego człowieka jako osoby. Kiedy już postawimy diagnozę mamy też tendencję do selektywnego pomijania tych aspektów klienta, które do tej diagnozy nie pasują i, odpowiednio, przywiązywania nadmiernej uwagi do tych subtelnych cech, które zdają się pierwotna diagnozę potwierdzać.

Ponadto diagnoza w psychoterapii może działać jak samospełniająca się przepowiednia. Odnosząc się do pacjenta jak do osoby borderline lub depresyjnej, możemy stymulować i podtrzymywać cechy, które by o tego typu zaburzeniach świadczyły.

za: Yalom I., Dar psychoterapii, Warszawa 2010, Instytut Psychologii Zdrowia

 

 

Your Message